لژیون  فرشید تفرشی

ابتدای وادی ۲ فقط میگوید که ما به هیچ نیستیم، اما برای اینکه بفهمیم برای چه به دنیا آمده ایم و به کجا می خواهیم برویم ، خیلی بعد تر ها از این لحظه، خیلی جلوتر از اینجایی که هستیم  به این سوالهای ما جواب داده اند. حواسم باشد که اگر در راه یک فرعی دیدم آن فرعی گیرم نیندازد، ممکن است این مطلب برای یک نفر در همین کنگره پیش بیاید، نباید در آن بمانم، اگر ماندم باید راه بیرون آمدن از آن را هم پیدا کنم.

خیلی وقتها آدم در یک کوهستان تنها بخواهد برود انگیزه اش خیلی کم می شود، ما اینجا در کنار هم هستیم تا با هم این راه را برویم، اما باید بدانیم در کنار اینکه کنار هم هستیم، مسئولیت ماندنمان با خودمان است، اگر من حواسم به خودم نباشد کسی حواسش به من نیست، همه دارند از این گذرگاه عبور می کنند، روزی که میگویند هیچ کس نمی تواند بار کس دیگری را به دوش بکشد، اینکه خداوند سریع الحساب است، همین الان هم یک روزی از این جنس است، نگاه می کنیم که مادر همه فکرش به بچه است، اما نه به آن که فکرش به بچه است که خودش رو سفید شود.

ما در کنگره داریم این را تمرین میکنیم، ما در کنگره خودمان سفر را شروع کردیم، خودمان تصمیم گرفتیم، کسی ما را دعوت نکرد، عشق هست اما کنگره می خواهد این را به ما یاد بدهد که مسئولیت ما را فقط خودمان می توانیم بپذیریم و برای خودمان دل بسوزانیم. من اگر به خودم فرشید بگویم چقدر در این جا ایستاده بودی، بس است، از این جا دل بکنم و حرکت کنم، جایی که خودم به خودم میگویم تازه کمکها می آید. اما وقتی میگویم دعا می کنم اگر این کار را خدا کرد این کار را میکنم، کمکی هم برای من نمی آید. یک جایی آدم با خود میگوید که من فهمیدم از یک چیزهایی نمی توانم بگذرم، حالا می خواهم بگذرم، اینجا که این حرکت را میکنم یعنی دارم خودم به خودم نگاه میکنم. تا حالا نمی توانستم به خانواده ام محبت کنم، حالا می خواهم زورکی محبت کنم، این خیلی مهم است که در این راه من هر کاری باید برای خودم  را خودم انجام دهم.

یک مواقعی من باید یاد بگیرم که از یک چیزهایی بگذرم، من اگر در درون از یک سری چیزهایی بگذرم  میتوانم در بیرون به حقم برسم، یک روز از یک حس، یک روز از یک عشق (به معنای عامیانه)،... یک موقع از یک چیزی در درونم باید بگذرم، در درون اگر از چیزی گذشتم در بیرون می توانم آن را بدست بیاورم.